پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٥٤ - ٢- حمايت از اقليتهاى مذهبى

مى‌شود، مردم شهرهاى ديگر به يارى شهر مورد تهاجم نشتابند. بديهى است در حادثه متقابل نيز اهل شهر دوم به يارى شهر نخست نخواهند آمد و نيز محلات يك شهر، همه به صورت واحدهاى جداگانه در مى‌آيند و با اين تجزيه پيروزى دشمن مهاجم مسلّم است.

ولى اگر حالت انفعالى مبدّل به حالت تهاجمى شود و مسلمانان بر دشمنان پيشى بگيرند و هر كدام سهم خود را در مسئوليت اجتماعى و دفاع از كيان اسلام و كشورهاى اسلامى بر عهده بگيرند و هر گاه بخشى از كشور عظيم اسلام مورد تهاجم واقع شود همه كشورهاى اسلامى، يكپارچه برخيزند و به يارى بشتابند، به يقين پيروزى با آنها خواهد بود.

در خطبه ١٦٦ نيز به بخشى از اين مطلب اشاره شده است: (أيّها النّاس! لو لم تتخاذلوا عن نصر الحقّ و لم تهنوا عن توهين الباطل لم يطمع فيكم من ليس مثلكم و لم يقو من قوى عليكم)، اى مردم! اگر دست از حمايت هم در يارى حق برنمى‌داشتيد و در تضعيف باطل، سستى نمى‌كرديد، هيچ گاه، آنان كه در پايه شما نيستند، در شكست شما طمع نمى‌كردند و هيچ نيرومندى، بر شما غالب نمى‌شد.

٢- حمايت از اقليت‌هاى مذهبى‌

ممكن است بعضى تصور كنند كه مسأله احترام به اقليت‌هاى مذهبى كه در پناه اسلام، جان و مالشان محفوظ شمرده شده و نيز حمايت از آنها، تنها يك شعار است، ولى توجه به مسائل مربوط به آنها در فقه اسلامى و تعبيراتى مانند تعبير امام عليه السّلام در اين خطبه، نشان مى‌دهد كه اسلام، دقيقا خود را حامى آنها مى‌شمرد و ما دام كه دست به پيمان شكنى و اعمالى بر ضد اسلام نزده‌اند، جان و مال و حيثيت و آزادى‌شان، محفوظ است.

در اين فراز خطبه، امام عليه السّلام شديدا از اين مسأله ناراحت است كه چرا غارتگران‌