حلاوت و شيرينى‌اش انسانها را آلوده مى‌سازد، بديهى است جهات فريبنده دنيا تنها مربوط به اين دو حسّ نيست، بلكه از طريق تمام حواس نيز جاذبه‌هاى مخصوص به خود دارد، در واقع ذكر اين دو واژه‌ (حلوة خضراء) كنايه از تمام جهاتى است كه ايجاد جاذبه مى‌كند.

در پنجمين و ششمين وصف مى‌فرمايد: «دنيا با سرعت به سوى علاقه‌مندانش پيش مى‌رود (و در آنها نفوذ مى‌كند)، و با قلب و روح آن كس كه به آن نظر افكند مى‌آميزد» (و قد عجلت للطّالب و التبست‌ [١] بقلب النّاظر).

آرى طبيعت دنيا اين است كه ظاهرا «خير عاجل» و منفعت زودرسى دارد، و هنگامى كه به سراغ انسان مى‌آيد چنان نفوذ مى‌كند كه گاهى جزيى از روح و جان او را تشكيل مى‌دهد، زيرا در ديده‌ها زيبا و سرسبز است، و در ذائقه‌ها شيرين و گوارا است و به همين دليل رهايى از عشق آن آسان نيست، آرى آنچه ديده مى‌بيند دل از آن ياد مى‌كند، تا آنجا كه شاعر را وادار مى‌سازد كه از دست ديده و دل فرياد بكشد و خنجرى از فولاد بسازد و بر ديده بزند تا دل را آزاد سازد! بعد از بيان ويژگى‌هاى ششگانه بالا و آماده شدن دلها براى پذيرش فرمان الهى، امام مى‌فرمايد: «بنا بر اين سعى كنيد با بهترين زاد و توشه‌اى كه در اختيار شماست از آن كوچ نماييد، و بيش از نياز و كفاف از آن نخواهيد، و زائد بر آنچه حاجت داريد از آن نطلبيد» (فارتحلوا منها بأحسن ما بحضرتكم من الزّاد و لا تسألوا فيها فوق الكفاف، و لا تطلبوا منها أكثر من البلاغ‌ [٢]).

فراموش نكنيد شما مسافرانى هستيد كه موقّتا در اين منزلگاه اقامت جسته‌ايد، مسافران آگاه و بيدار در چنين منزلگاههايى به تهيه زاد و توشه مى‌پردازند، و از بهترين و مفيدترين زاد و توشه‌ها براى خود فراهم مى‌كنند، هرگز بار خود را با اشياء

[١] ماده «التباس» اگر به وسيله باء متعدى شود به معنى ملحق شدن و آميختن است و اگر به وسيله «على» متعدى شود به معنى مشتبه شدن است و از اينجا روشن مى‌شود كه سخن آنها كه التباس را در جمله بالا به معنى اشتباه گرفته‌اند صحيح به نظر نمى‌رسد.

[٢] «بلاغ» در اصل به معنى رسيدن به چيزى است، و بلوغ را از اين جهت بلوغ مى‌گويند كه انسان به مرحله خاصى از زندگى مى‌رسد، و به همين جهت «بلاغ» به معنى «كافى بودن» به كار رفته است.