پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٤ - ترجمه

حضرت، عاقبت آنها را، نوميدى و شكست اعلام مى‌كند، عاقبت فرصت طلبانى، كه خود از بانيان قتل عثمان بوده‌اند، سپس به خون خواهى او برخاسته و در ميان صفوف مسلمانان تفرقه افكنده‌اند و گروهى، چشم و گوش بسته، به دنبال آنها افتاده و خود را در دنيا و آخرت گرفتار زيانكارى و رسوايى كرده‌اند.

حضرت، در ادامه اين سخن مى‌فرمايد: من به حجّت الهى و علم او در باره اين گروه راضى‌ام (و حاكم ميان من و آنها، خدا است)، و إنّي لراض بحجّة اللّه عليهم و علمه فيهم.

ممكن است كه منظور از حجّت الهى، همان دستورى باشد كه در باره ياغيان و متجاوزان در قرآن مجيد آمده است كه مى‌فرمايد:

«وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى‌ فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِي‌ءَ إِلى‌ أَمْرِ اللَّهِ» [١].

هرگاه، دو گروه از مؤمنان، با هم به نزاع پردازند، آنها را آشتى دهيد و اگر يكى از آن دو به ديگرى تجاوز كند، با گروه متجاوز پيكار كنيد تا به فرمان خدا بازگردد.

جمله‌ «علمه فيهم» ممكن است اشاره به حديث مشهورى باشد كه پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم در باره على عليه السّلام فرمود: «قاتل النّاكثين و القاسطين و المارقين،» او، با ناكثين و قاسطين و مارقين، پيكار خواهد كرد». هنگامى كه امّ سلمه، در باره اين سه گروه سؤال مى‌كند، پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ناكثين را به پيمان شكنان جمل، و قاسطين را به لشكريان شام، و مارقين را به اصحاب نهروان، تفسير مى‌فرمايد. [٢] روشن است كسى كه راضى به رضاى خدا و آگاه از آينده اين گونه حوادث دردناك و شكست و نوميدى دشمنان باشد، روح او، مملو از رضايت و خشنودى و آرامش خواهد بود.

[١] سوره حجرات، آيه ٩.

[٢] احقاق الحق، جلد ٤، صفحه ٩٩، (به نقل از ينابيع المودّة).