پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٨ - نكته بركات پيوند محكم با خويشاوندان

در انتهاى اين خطبه مرحوم سيّد رضى، توضيحى دارد. او در اين توضيح، چنين مى‌فرمايد: «الغفيرة هاهنا، الزيادة و الكثرة، من قولهم للجمع الكثير: الجم الغفير، و الجماء الغفير. و يروى «عفوة من أهل أو مال» و العفوة: الخيار من الشي‌ء. يقال:

«أكلت عفوة الطعام.» أى: خياره. و ما أحسن المعنى الّذي أراده عليه السّلام بقوله: «و من يقبض يده عن عشيرته ....» الى تمام الكلام، فان الممسك خيره عن عشيرته انما يمسك نفع يد واحدة، فاذا احتاج الى نصرتهم، و اضطر الى مرافدتهم، قعدوا عن نصره، و تثاقلوا عن صوته، فمنع ترافد الايدي الكثيرة، و تناهض الاقدام الجمة.

الغفيرة، در اينجا، به معناى «من أهل أو مال» بوده است. و عفوة، به معناى «نمونه خوب از ميان يك جنس كه انتخاب شود»، است. چنان كه گفته مى‌شود:

«أكلت عفوة الطّعام»، يعنى، قسمت‌هاى خوب غذا را خوردم.

و چه عالى است مطلبى كه امام عليه السّلام در جمله: «و من يقبض يده عن عشيرته» تا آخر سخن، ايراد كرده است! زيرا كسى كه نيكى‌هاى خود را از بستگانش قطع كند، تنها، يك ياور از آنها گرفته است، ولى هنگامى كه نياز و احتياج شديد به يارى آنان داشت، آنها، به نداى او پاسخ نمى‌گويند، پس او، خود را، از ياوران بسيارى محروم ساخته است.