پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢١ - نكته فلسفه دعا

يقين، استعداد هدايت، و نيز استقبال از حوادث، اينها است كه از وجود يك گنجينه پنهان در عمق روح ما حكايت مى‌كند، و تحت اين قدرت حتى مردم عقب مانده و كم استعداد نيز مى‌توانند نيروى عقلى و اخلاقى خويش را بهتر به كار بندند و از آن بيشتر بهره گيرند، امّا متأسفانه در دنياى ما كسانى كه نيايش را در چهره حقيقيش بشناسند بسيار كمند»! [١] به هر حال دعا و نيايش در هر زمان خوب و سازنده است، ولى به هنگام انجام كارهاى مهم كه انسان نياز به نيرو و توان بيشترى دارد از اهميت ويژه‌اى برخودار است.

به همين دليل اولياء اللّه همواره در كارهاى مهم دست به درگاه پروردگار بر مى‌داشتند، و با دعا و ياد او توان و نيرو مى‌گرفتند، و با توكل بر ذات پاكش آرام مى‌يافتند، و بدون ترس و واهمه از عظمت مشكلات به جنگ آنها مى‌رفتند، چرا كه مى‌دانستند هر مشكلى در برابر اراده حق سهل و آسان است.

مخصوصا به هنگام مسافرتها به ويژه سفرهاى خوفناك، دعاى خود و دوستانشان بدرقه راهشان بود، و اگر مى‌بينيم امام امير مؤمنان على عليه السّلام نيز به هنگام حركت به صفّين طبق گفتار بالا به خدا پناه مى‌برد، و دعا مى‌كند در واقع به سنت پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و انبياء پيشين عمل فرموده است.

هنگامى كه نوح در آن طوفان هولناك سوار بر كشتى شد، مأموريت پيدا كرد كه رو به درگاه خدا آورد و براى نجات خود از او كمك بگيرد: « «فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَ مَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ وَ قُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبارَكاً وَ أَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ»، هنگامى كه تو و همه كسانى كه با تو هستند سوار كشتى شديد بگو ستايش براى خدايى است كه ما را از قوم ستمگر رهايى بخشيد، و بگو: پروردگارا! ما را در منزلگاهى پر بركت فرود آر، و تو بهترين فرود آورندگانى». [٢]

[١] كتاب نيايش.

[٢] سوره مؤمنون، آيه ٢٨- ٢٩.