پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢٠ - نكته فلسفه دعا

براى لطف پروردگار مى‌يابد، و مشمول عنايت تازه‌اى مى‌شود، زيرا خداوند مقدر كرده آنها كه شايسته‌ترند بهره بيشترى از لطف و عنايت او داشته باشند.

به تعبير ديگر، خداوند نعمتها و بركاتى دارد كه شامل حال بندگانش مى‌شود اما مشروط به شرايطى است يكى از شرايط آن است كه به در خانه او بروند و دست به دعا بردارند روح خود را پاك كنند و به او نزديك شوند، بنا بر اين در پرتو دعا شرايط رحمت الهى حاصل مى‌شود و باران لطف او ريزش مى‌كند.

از آنچه در بالا گفته شد پاسخ اين ايراد كه دعا با روح تسليم و رضا سازگار نيست، نيز روشن مى‌شود، چرا كه دعا تأكيدى است بر تسليم و رضا چون خدا مى‌خواهد از طريق دعا بندگانش به او نزديك شوند، و در پرتو قرب به ذات پاك او مشمول بركات و رحمت و عنايت بيشترى گردند، و به همين دليل بارها و بارها در آيات و روايات دعوت به دعا شده است.

كوتاه سخن اين كه دعا آثار تربيتى فراوانى در انسان دارد، روح و جان او را مى‌سازد، و زنگار جهان ماده را از او دور مى‌كند، او را به ذات پاك خدا، به نيكى‌ها و پاكى‌ها و صفات برجسته انسانى نزديك مى‌سازد، و راهى است براى كسب قابليت بيشتر براى تحصيل سهم افزونترى از فيض بى‌پايان پروردگار! تأثير دعا و نيايش در پرورش روح آدمى در عصر ما وارد مرحله تازه‌اى شده است، و حتى پزشكان و روانشناسان جديد، با اهميت زيادى از آن ياد مى‌كنند و آن را دريچه‌اى براى حل مشكلات مى‌دانند كه با ذكر يك نمونه از آن، اين سخن را پايان مى‌دهيم.

طبيب و روانشناس مشهور فرانسوى «آلكسيس كارل» در كتاب مشهورش به نام «نيايش» چنين مى‌نويسد:

«نيايش در همان حال كه آرامش را پديد آورده است در فعاليتهاى مغزى انسان يك نوع شكفتگى و انبساط باطنى پديد مى‌آورد و گاهى روح قهرمانى و دلاورى را تحريك مى‌كند، نيايش خصائل خويش را با علامات بسيار مشخص و منحصر به فرد نشان مى‌دهد. صفاى نگاه، متانت رفتار، انبساط و شادى درونى، چهره پر از