منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٢٥٦ - و منها

پور عمران بدل آن غرقه نور

مى‌شد از بهر مناجات بطور

ديد در راه سر دوران را

قائد لشكر مهجوران را

گفت گز سجده آدم بچه روى‌

تافتى روي رضا راست بگوى‌

گفت عاشق كه بود كامل سير

پيش جانان نبرد سجده غير

گفت موسى كه بفرموده دوست‌

سر نهد هر كه بجان بنده اوست‌

گفت مقصود از آن گفت و شنود

امتحان است محب را نه سجود

گفت موسى كه اگر حال اينست‌

لعن و طعن تو چراش آيين است‌

بر تو چون از غضب سلطانى‌

شد لباس ملكى شيطانى‌

گفت كاين هر دو صفت عاريتند

مانده از ذات بيك ناحيتند

گر بيايد صد از اين يا برود

حال ذاتم متغيّر نشود

ذات من بر صفت خويشتن است‌

عشق او لازمه ذات منست‌

تا كنون عشق من آميخته بود

در غرضهاى من آويخته بود

داشت بخت سيه و روز سفيد

هر دمم دست خوش بيم اميد

اين دم از كشمكش آن رستم‌

پس زانوى وفا بنشستم‌

لطف و قهرم همه يكرنگ شده‌

كوه و كاهم همه همسنك شده‌

عشق شست از دل من نقش هوس‌

عشق با عشق همى بازم و بس‌