منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ١٧١ - تفسير مفردات دعاهاى اين فصل

دلالت بر ثبوت و استمرار مى‌كند، و اضافه آن درين صورت اضافه معنوى خواهد بود كه كسب تعريف كرده است، پس مى‌تواند بود كه صفت معرفه واقع شود چنان كه درين محل واقع شده است. و اگر اسم فاعل به معنى حال يا استقبال باشد دلالت بر حدوث و تجدّد مى‌كند، و اضافه آن درين صورت اضافه لفظى خواهد بود نه اضافه معنوى، زيرا كه مضاف به اضافه لفظى كسب تعريف نمى‌كند، پس نمى‌تواند بود كه صفت معرفه واقع شود، و لهذا مصنّف- قدّس سرّه- در كتاب گفته كه: و يراد بها معنى الثّبوت لا الحدوث، چنانچه صاحب «كشّاف» در تفسير مالِكِ يَوْمِ الدِّينِ‌ توضيح اين مبحث نموده است- و اللَّه أعلم».

«و القبول من حملتها، و التّسليم لرواتها»

عطف بيانست به واسطه توضيح و تبيين. و «حمله»- به فتحات ثلاث- جمع حامل است، و مراد به آن، نقل‌كنندگان روايت و حديث‌اند.

«و اعلاما و منارا»

اى هداة، يعنى: هاديان دين مبين. و «اعلام» جمع علم است و آن چيزيست كه از جهت تعيين راه در صحراها نصب مى‌كنند كه راه به آن دانسته شود. و «منار»- به فتح ميم- موضع مرتفع را گويند كه بالاى آن آتش مى‌افروزند تا كسى كه راه گم كرده باشد به سبب آن روشنى هدايت يافته به منزل رسد. و وجه مناسبت اينكه ائمّه معصومين- صلوات اللَّه عليهم اجمعين- را به اعلام و منار وصف كرده‌اند بر فطن خبير مخفى نيست.

«لا مفزع و لا ملجأ»

عطف تفسيرى «لا مفزع» است.

«و معقلى من المخاوف»

معقل- به فتح ميم و كسر قاف- نزديك است به معنى حصن و حصار. قال في «النّهاية الأثيريّة»: المعاقل الحصون و واحدها معقل. و گاه هست كه آن را اطلاق مى‌كنند بر ملجأ كه عبارت از پناهست.

«امام طلبتى»، يعنى پيش از ذكر حاجت من. و مراد به من قدّمتهم امام طلبتى جمعى‌اند كه در ادعيه قبل از ذكر حاجت، توسّل و تشفّع به ايشان مى‌كنند،