منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢١٩ - فصل دوم در آداب خوردن و آشاميدن

خوردن پس بايد كه بنشيند بر روى زمين مانند نشستن بندگان زرخريد، و نبايد كه در وقت خوردن پاى را بر پاى ديگر گذارد و مربّع نشيند چنانچه متكبّران و متجبّران مى‌نشينند، زيرا كه اين نوع نشستن را خداى تعالى دشمن مى‌دارد، و صاحب او را مذموم مى‌داند».

و هر گاه دست را به طعام خوردن دراز نمائى بگوى:

بسم اللَّه، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ*

[بنام خدا، و سپاس خداى را كه پروردگار عالميان است‌].

به تحقيق كه روايت شده است از امام بحق ناطق امام جعفر صادق- صلوات اللَّه و سلامه عليه- كه آن حضرت فرموده‌اند:

انّ الرّجل اذا اراد ان يطعم فاهوى بيده و قال: «بسم اللَّه، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ*» غفر اللَّه له قبل ان تصير اللّقمة الى فيه.

يعنى: «بدرستى كه چون كسى اراده چيز خوردن كند و دست به جانب طعام دراز نمايد و بگويد: بسم اللَّه، وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ*، خداى تبارك و تعالى بيامرزد آن بنده را قبل از آنكه آن لقمه كه برداشته است به دهن گذارد».

و روايت شده است كه به واسطه هر رنگى و هر قسمى از طعام كه بر سفره باشد و اراده خوردن آن كند سنّت است كه بسم اللَّه بگويد.

و همچنين روايت شده كه سنّت است از براى هر صحنى و طبقى كه بر مائده باشد بسم اللَّه بگويد و اگر چه همه طعامها يك رنگ و يك قسم باشد.

و رئيس المحدثين در كتاب «من لا يحضره الفقيه» روايت كرده است كه:

هر كس فراموش كند گفتن بسم اللَّه را بر هر رنگ از طعام، پس هر گاه كه به خاطرش آيد بگويد:

بسم اللَّه على اوّله و آخره‌

[بنام خدا از آغاز تا پايان اين غذا].