منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٤٢٤ - توضيح تفسير مفردات دعاهاى مذكور

«فاصحرنى لغضبك»

اصحرنى- به صاد و حاء بى‌نقطه- در لغت رفتن‌[١] به صحرا است، به معنى اخرجنى الى الصّحراء، يعنى: بيرون برد مرا به سوى صحرا. و مراد در اينجا آنكه: گردانيد مرا در صحراى ضلالت سرگردان و در بيداى جهالت و غوايت حيران از جهت حلول غضب و سخط تو بر من، يعنى بعد از آنكه مرا مستحق غضب و سخط تو ساخت دست از من برداشت و مرا سرگردان و حيران گردانيده در باديه ضلالت و جهالت گذاشت.

«و لا خفير يؤمننى عليك»

خفير- به خاء نقطه‌دار و فاء- به معنى مانع و مجير است كه عبارت از فريادرس است، يعنى: مرا مانعى و مجيرى از غضب و سخط تو نيست كه غضب و سخط ترا از من دفع تواند كرد و مرا در پناه خود تواند آورد.

«الى حرمات انتهكتها»

انتهكت- به نون و تاء به دو نقطه فوقانيّه- أى بالغت فيها، يعنى مبالغه كردم در آن.

«و كبائر ذنوب اجترحتها»

اجتراح به معنى اكتساب است. و در باب اول از اين كتاب‌[٢] اشاره به آن رفت كه صدور امثال اين كلام از معصوم ٧ بر چه وجه و چه معنى است.

«بحضرة الاكفاء»

مراد به اكفاء امثال و اشباه و اقران است، يعنى: من در دنيا در حضور امثال و اقران خود شرم مى‌كردم، تو نيز در آخرت مرا در حضور ايشان فضيحت مكن و در نظر ايشان مرا رسوا مساز زيرا كه ستّارى، و به رسوائى بنده خود راضى نخواهى شد.

«كنت احتشم منه»

اى استحيى منه يعنى: شرم مى‌داشتم ازو.

«حدرتنى ماء مهينا»

به فتح ميم، اى محقورا، يعنى حقيرا.

«حرج المسالك»

- به حاء بى‌نقطه مفتوحه و راء بى‌نقطه مكسوره و در آخر آن جيم- صفت مشبهه است از حرج به دو فتحه، و مراد از آن تنگى جا و

[١]« بردن» صحيح است.

[٢] ص ١٩٠.