منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٩ - واجبات وضو

اسألك تمام الوضوء و تمام الصّلاة و تمام رضوانك و الجنّة.

[خداوندا مرا از توبه‌كنندگان و پاكيزگان قرار ده. خداوندا من وضوى كامل و نماز كامل و خشنودى كامل خودت و بهشت را از تو درخواست مى‌كنم‌].

[واجبات وضو]

و ببايد دانست كه اكثر افعال و جميع اذكار مذكوره سنّتى‌اند و افعال واجبى ده‌اند: اول: نيّت است، و در حكم نيّت بودن. دوم و سيّم و چهارم: غسلات ثلاث كه عبارت از شستن رو و دستهاست. پنجم و ششم و هفتم: مسحات ثلاث كه عبارت از مسح پيش سر و پايهاست به شرط اتّصال آن در اخيرتين از طرف قدم تا كعبين.

هشتم: رعايت ترتيب است به طريقى كه مذكور شد. نهم: موالات است يعنى پى در پى بجا آوردن افعال وضو است بدون تراخى. دهم: مباشرت وضو است به نفس خود، يعنى خود، افعال وضو را بجا آوردن مگر به ضرورت كه در آن صورت جايز است كسى ديگر را مباشر افعال ساختن، يعنى اگر شل يا بيمار باشد و قوّت آن نداشته باشد كه افعال وضو را بجا آورد، درين صورت واجب است كه شخصى را بفرمايد كه او را وضو دهد.

و سزاوار آنست كه ترك تمندل از وضو نمائى يعنى آب وضو را به رو پاك خشك نكنى، چه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب «كافى» از امام بحق ناطق امام جعفر صادق ٧ كه آن حضرت فرموده‌اند:

من توضّأ فتمندل كانت له حسنة، و ان توضّأ و لم يتمندل حتّى يجفّ وضوؤه كانت له ثلاثون حسنة.

خلاصه كلام بلاغت نظام امام ٧ آنكه: «هر كس كه وضو سازد و بعد از آن آب وضو را به رو پاك خشك كند او را نزد خداى تعالى يك حسنه باشد، و اگر وضو سازد و آب آن را به رو پاك خشك نكند تا زمانى كه خود خشك شود او را نزد خداى تعالى سى حسنه بوده باشد». و ظاهر آنست كه عمدا به آفتاب و آتش خشك گردانيدن آب وضو نيز