منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٢٣ - دعاى شروع به غذا خوردن

«مبالغه در پاك نمودن استخوان مكنيد بلكه چيزى از گوشت بر آن باقى گذاريد كه رزق جماعتى ديگر است از برادران شما (كنايه از آنكه آنچه از گوشت بر استخوان مى‌ماند روزى جنّيان است) و اگر چنانچه كسى چنان كند كه چيزى از گوشت بر استخوان باقى نماند هر آينه چيزى از خانه او كه بهتر باشد مى‌برند، چه جنّيان چون بينند كه چيزى از رزق ايشان بر استخوان نمانده است محروم مى‌شوند، و دعاى بى‌بركتى مى‌كنند و بركت از آن خانه مى‌رود، و چون بينند كه چيزى از رزق ايشان مانده است دعاى بركت مى‌كنند».

و سزاوار آنست كه نشستن بر سفره را به طول كشانى اگر صاحب طعام باشى، به درستى كه روايت كرده است ثقة الاسلام در كتاب «كافى» به طريق حسن از زرارة بن اعين كه از ثقات روات حديث است كه گفته: شنيدم از حضرت امام به حق ناطق امام جعفر صادق- صلوات اللَّه و سلامه عليه- كه فرموده‌اند:

ثلاث اذا تعلّمهنّ الرّجل كانت زيادة في عمره و بقاء للنّعمة عليه.

فقلت: و ما هنّ؟ قال: تطويله في ركوعه و سجوده في صلواته، و تطويله بجلوسه على طعامه اذا اطعم على مائدته، و اصطناعه المعروف الى اهله.

خلاصه مضمون به صدق مقرون كلام بلاغت انتظام آنكه: «سه چيز است كه هر آنكس آن را بياموزد و بجاى آورد سبب ازدياد در عمر و افزونى و بقاى در نعمت او شود. راوى مذكور مى‌گويد كه چون امام آن سه چيز را بدان صفت فرمودند من گفتم: آن سه چيز كدام است؟ پس حضرت در مقام بيان آن در آمده فرمودند:

اول- آنكه ركوع و سجود نماز را به طول كشاند. دوم- آنكه هر گاه جماعتى را اطعام مى‌كرده باشد بر سر سفره بسيار بنشيند. سيّم- آنكه به اهل خود احسان و نيكوئى نمايد».

مترجم گويد: «ببايد دانست كه مصنّف در حاشيه ايراد نموده است كه:

ضمير الى اهله كه در حديث مذكور واقع است در مرجع آن دو احتمال است: