منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٧٤ - دعا بين اذان و اقامه، و شروع در نماز

فصل [چهارم‌]

[دعا بين اذان و اقامه، و شروع در نماز]

پس هر گاه فارغ شده باشى از اذان گفتن بايد كه فصل كنى يعنى جدا سازى ميانه اذان و اقامت به سجده كردن يا به نشستن، و بگوئى در وقتى كه تو ساجد يا جالس باشى:

اللّهمّ اجعل قلبى بارّا، و عيشى قارّا، و رزقى دارّا، و اجعل لى عند قبر رسولك ٦ مستقرّا و قرارا[١].

[خداوندا دلم را مطيع و نيكوكار، و عيش مرا بر قرار و پايدار، و روزيم را فراخ و فراوان گردان، و قرارگاه مرا در حيات و ممات در جوار قبر رسول خود قرار ده‌].

بعد از آن طلب و مسألت نما آنچه خواهى، و سؤال كن حاجت خود را از حضرت الهى، بدرستى كه روايت شده است از حضرت رسالت پناه محمّدى ٦:

انّ الدّعاء بين الاذان و الاقامة لا يردّ

، يعنى «بدرستى كه [تير] دعا در ميانه اذان و اقامت به [هدف‌] اجابت مى‌رسد و ردّ نمى‌شود».

و بعد از آنكه فاصله كردى ميان اذان و اقامت و گفتى كلمات مذكوره را كه‌

[١] تفسير مفردات اين دعا و دعاهاى آينده در ص ٩٦ به بعد خواهد آمد.