منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٧٦ - در كيفيت نيت و سهولت آن

چنانچه فاصله ميان ايشان مقدار سه انگشت از هم گشاده يا مقدار يك وجب باشد، و نظر را به موضع سجود افكنده دارى، و به چپ و راست ملتفت نشوى، و نظر به سوى آسمان نكنى و بايد كه در خاطر بگذرانى كه اين نمازى كه مى‌گزارم نماز وداع است، يعنى آخرين نمازهاست كه گويا بعد از اين نماز ديگر نماز گزاردن ميسّر نخواهد شد.

بعد از آن قصد كن اداء نماز واجبى صبح را امتثالا لأمر اللَّه، قربة الى اللَّه‌[١].

و مقارن دار نيّت را به يكى از تكبيرات هفتگانه افتتاحيّه. و بايد كه در حال تكبير گفتن دستها را تا محاذى گوش بردارى به نوعى كه كفهاى هر دو دست رو به قبله باشد، و انگشتان به هم ضم كرده باشى، مگر دو انگشت مهين كه از انگشتان ديگر مى‌بايد دور باشند. و ابتداى تكبير گفتن به ابتداى دست برداشتن، و انتها به انتهاى فرود آوردن آن كنى، و رفع يدين را از محاذات گوش نگذرانى.

مترجم گويد: «ببايد دانست كه بعضى از علما- رضوان اللَّه عليهم- برداشتن دستها را تا برابر دوش سنّت مى‌دانند، و بعضى تا برابر رو، و بعضى تا برابر رگ گردن. و همه نزديك به هم است، و اختلاف روايات در اين باب باعث اختلاف اقوال شده است. و همه متّفق‌اند در آنكه از برابر گوشها بلندتر نبايد كرد، و از سيّد مرتضى علم الهدى نقل شده است كه او برداشتن دستها را در تكبير احرام و در جميع تكبيرات نماز واجب مى‌داند، و ادّعاى اجماع بر آن كرده است- و اللَّه أعلم بحقيقة الحال».

[در كيفيت نيت و سهولت آن‌]

و ببايد دانست كه بعضى از فقهاى متأخّرين ما- رضوان اللَّه عليهم أجمعين-

[١] عبارت متن چنين است:« ... امتثالا لأمر اللَّه أو طاعة لله أو قربة الى اللَّه:

براى انجام فرمان خدا، يا براى اطاعت خدا، يا براى نزديكى به خدا». يعنى به هر يك از اينها نيت واقع شود نماز صحيح است.