منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٦٤ - نقل اقوال در وجوب صلوات

غير آن».

[نقل اقوال در وجوب صلوات‌]

و مخفى نماند كه ظاهر اين حديث شريف دلالت دارد بر مطلق وجوب صلوات بر حضرت رسالت ٦ بر هر كس كه نام آن حضرت را برد يا شنود، زيرا كه امام ٧ به صيغه امر ادا فرموده‌اند، و ظاهرا صيغه امر از جهت وجوب است چنان كه مقرّر ارباب اصول است. پس اگر شنونده و گوينده اهمال نموده، تغافل‌ورزنده مورد عذاب و مستحقّ عقاب خواهند گرديد، چه اگر چنين نباشد مقتضاى امر، به فعل نيامده باشد.

و بعضى از عامّه بر آن رفته‌اند كه صلوات بر سيّد كاينات- عليه أفضل التّحيّات- در مدّت عمر يك بار واجب است و زياده بر آن واجب نيست، و بعضى ديگر قائل به آن شده‌اند كه در هر مجلس يك بار واجب است، و بعضى ديگر گفته‌اند كه: هر گاه اسم شريف آن حضرت مذكور شود صلوات واجب است و اين مذهب رئيس المحدّثين شيخ ابن بابويه است- قدّس اللَّه روحه-. و امّا آنچه شيخ مذكور بر آن رفته است كه در تشهّد اول در نماز صلوات واجب نيست مراد او از آن نه اينست كه صلوات فرستادن بر ذاكر و سامع واجب نيست بلكه ازين حيثيّت است كه صلوات در تشهّد اول جزء نماز نيست، يعنى از حيثيّت جزئيّت واجب نيست، پس منافات ميان كلامين او نباشد. و صاحب «كنز العرفان»- حفّه اللَّه بالغفران- نيز موافقت با او كرده است بر وجوب صلوات هر گاه كه اسم شريف آن حضرت مذكور شود، و أصح نيز اينست.

و استدلال كرده‌اند بر وجوب صلوات بر حضرت رسالت به قول خداى تعالى در كلام مجيد آنجا كه مى‌فرمايد: لا تَجْعَلُوا دُعاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعاءِ