منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٣٤١ - تفسير مفردات حديث شريف

التّحميد ثلاثا و ثلاثين، ثمّ التّسبيح ثلاثا و ثلاثين.

«يعنى در تسبيح زهرا ٨‌[١] ابتدا به تكبير كرده سى و چهار مرتبه تكبير بگوى، پس از آن سى و سه مرتبه تحميد، پس از آن سى و سه مرتبه تسبيح». و اين روايت صريح است در تقديم تحميد بر تسبيح و مؤيّد است به ظاهر لفظ روايت صحيحه، پس حمل كرده مى‌شود روايت دوم بر خلاف ظاهر لفظش از براى آنكه منافاتى كه در ميانه روايات است بر طرف شود چنانچه گفتيم. پس اگر گوئى: ممكن است كه عمل به ظاهر هر دو روايت كرده شود به آنكه حمل كنيم روايت اول را كه متضمّن تقديم تحميد است بر تسبيح بر آنكه بعد از نماز گفته شود، و روايت دوم را كه متضمّن تقديم تسبيح است بر تحميد بر آنكه در وقت اراده خواب خوانده شود، پس درين صورت عمل به ظاهر هر دو روايت كرده‌ايم و احتياج نيز نداريم به اينكه روايت دوم را از ظاهر خود بر گردانيم و ارتكاب غير ظاهر كنيم، پس چرا ازين احتمال عدول كرده و قائل به اين احتمال نشده‌اى؟

جواب مى‌گوئيم كه: از روى تتبّع و استقرا ظاهر شده كه كسى فرق نكرده است ميانه تسبيحى كه بعد از نماز خوانده مى‌شود و ميانه تسبيحى كه در وقت اراده خواب گفته مى‌شود بلكه آنچه از تتبّع ظاهر مى‌شود آنست كه هر يك از فريقين كه قائلند به تقديم تحميد و تأخير آن قائلند به آن مطلقا خواه اين تسبيح بعد از نماز واقع شود و خواه در وقت اراده خواب بعمل آيد، پس قائل به تفصيل شدن، احداث قول ثالث باشد در مقابل اجماع مركّب، و كسى كه قائل به قول ثالث شود خرق اجماع مركّب كرده باشد.

[١] ظاهرا في تسبيح الزّهراء كلام مؤلف يا ابو بصير است، و سخن امام ٧ از تبدأ شروع مى‌شود. بنا بر اين، ترجمه چنين مى‌شود: آن حضرت در مورد تسبيح زهرا ٣ فرموده‌اند كه: ابتدا به تكبير كرده ...