منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ١٤٧ - توضيحى از مؤلف در آداب تعقيب

[توضيحى از مؤلف در آداب تعقيب‌]

و ببايد دانست كه آنچه ما ذكر كرديم درين مختصر از تعقيب نماز، مأخوذ است از احاديث متكثّره و روايات متعدّده كه در يك روايت مجتمع نبوده است، بلكه از روايات متفرق نقل كرده شده، پس تو مخيّرى در آنكه همه آن ادعيه را كه ذكر يافته است بخوانى، يا بر بعضى از آن اقتصار نمائى هر گاه كه وقت تو گنجايش خواندن همه آن نداشته باشد و هر گاه از نفس خود كلالى و ملالى دريابى پس بايد كه ترك دعا خواندن كنى و بدون ميل نفس به سوى آن و اقبال بر آن تكليف به اكمال دعا نكنى، زيرا كه توجّه و اقبال نفس در دعا و عبادت به منزله روح آنست، و اصحاب قلوب نيز گفته‌اند كه: دعا خواندن به غير توجّه و اقبال خاطر، چون تيرى است بى‌پر كه هرگز به هدف نمى‌رسد.

و سنّت است كه بعد از اداى نماز صبح تا بر آمدن آفتاب بر مصلّاى خود نشسته باشى اگر چه مشتغل به تعقيب خواندن نبوده باشى، چه روايت شده است از امام المتّقين امير المؤمنين- صلوات اللَّه عليه- كه آن حضرت فرموده‌اند:

من صلّى فجلس في مصلّاه الى طلوع الشّمس كان له سترا من النّار.

يعنى «هر كس كه نماز بامداد را ادا نمايد، و تا برآمدن آفتاب بر جاى نماز خود بنشيند هر آينه بوده باشد آن عمل از براى او سترى از آتش دوزخ». كنايه از آنكه به سبب اين عمل از آتش دوزخ مستور و محجوب ماند.

و سزاوار آنست كه بعد از تعقيب نماز صبح سوره «يس» خوانده شود، چه در حديث آمده است كه: «هر كه سوره مباركه «يس» را در اول روز بعد از نماز صبح بخواند آن روز تا شب از جميع مكاره بلكه از مردن در آن روز در امان اللَّه تعالى بوده باشد، و اگر در اول شب بخواند آن شب تا روز محفوظ بوده باشد، و اگر لا بد او را در آن روز يا شب بايد مرد به قدرت اللَّه تعالى خواندن سوره مذكوره را در آن شب و آن روز فراموش كند».