منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٤٢٨ - خاتمه بيان مؤلف(ره) در حضور قلب نمازگزار و فهم معانى اذكار

خاتمه [بيان مؤلف (ره) در حضور قلب نمازگزار و فهم معانى اذكار]

سزاوار آنست كه نمازگزارنده گذارنده مى‌بايد كه معانى اذكار نماز و آنچه در نماز مى‌خواند و ادعيه و تعقيبات آن را ملاحظه نمايد، چه مى‌بايد كه از روى دانستگى و فهميدگى اتيان به آن كند تا ذكر گفتن و دعا خواندن و قرائت كردن او مجرّد حركت دادن زبان به غير ملاحظه معانى مقصوده آن نبوده باشد، چه اگر چنين باشد حال او مثل عربى باشد كه تلفّظ به كلام فارسى مى‌كرده باشد و شعور به معانى آن چيزى كه تلفّظ به آن مى‌كند نداشته باشد، يا مثل حال ساهى و مصروعى كه تكلّم مى‌نموده باشند به چيزى بدون آنكه معنى آن به خاطر ايشان گذرد و دانند كه چه مى‌گويند.

و كافى است در تنبيه نمازگزار و ترغيب بر ملاحظه معانى آنچه در نماز مى‌گويد قول خداى تعالى در قرآن مجيد آنجا كه مى‌فرمايد: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقْرَبُوا الصَّلاةَ وَ أَنْتُمْ سُكارى‌ حَتَّى تَعْلَمُوا ما تَقُولُونَ‌[١].

يعنى: «اى آنان كه ايمان آورده‌ايد و گرويده‌ايد به خدا و به پيغمبر خدا، نزديكى مكنيد به نماز در حالتى كه مست باشيد تا آنكه دانيد كه چه مى‌گوئيد[٢]».

[١] سوره نساء: ٤ آيه ٤٤.

[٢] در روايات ما آمده كه مراد از مستى، مستى خواب است، يعنى بايد خواب آلوده نماز نگزاريد، و با حالت نشاط به نماز بايستيد.