منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٤٢٦ - توضيح تفسير مفردات دعاهاى مذكور

«من فضل طعام و شراب اجريته لامتك»

فضل در اينجا به معنى فضله است و مراد به فضله خون حيض است زيرا كه در وقت آبستنى خون حيض دو قسم مى‌شود قسمى از راه ناف به شكم طفل مى‌رود، و تا در رحم است خوراك او مى‌شود و قسمى ديگر به پستانها مى‌رود و مستحيل به شير مى‌شود كه بعد از بيرون آمدن او از رحم غذاء او مى‌شود.

«و استعصمك من ملكته»

ملكة- به فتحات ثلاث- يعنى: پناه مى‌آورم به تو و طلب عصمت مى‌كنم از تو از آنكه شيطان مالك من شود و رقبه مرا در ربقه رقّيّت و بندگى خود در آورد كه بنده او شوم و در فرمانبردارى او باشم.

«من صدف عن رضاك»

صدف- به صاد و دال بى‌نقطه و فاء- به معنى خرج و اعرض است، اى من خرج او اعرض عن رضاك، يعنى: هر كس كه بيرون آيد و اعراض نمايد از رضاى تو.

«من اليم النّكال»

تفسير نكال از پيش رفت‌[١].

«الفاغرة افواهها»

فغرفاه- به فاء و غين نقطه‌دار و راء بى‌نقطه- به معنى گشادن دهن است.

«الصّالقة بانيابها»

صلق- به صاد بى‌نقطه و در آخر آن قاف- در معنى و در وزن مثل ضرب است.

«صلاة تشحن الهواء»

- به شين نقطه دار و حاء بى‌نقطه- به معنى تملأ است، يعنى پر كردن.

«حتّى يرضى»

به صيغه غايب است، و ضمير راجع است به حضرت رسالت ٦. و درين فقره اشاره است به قول خداى تعالى از آنچه وعده داده است حضرت رسالت ٦ [را] كه: وَ لَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى‌[٢]. و در بعض روايات از ارباب عصمت- سلام اللَّه عليهم اجمعين- وارد شده است كه حضرت رسالت ٦ راضى نخواهد بود تا يك كس از امّت او در آتش باشد، و رضاى‌

[١] ص ٢٠٤.

[٢] سوره ضحى: ٩٣- آيه ٥.