منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٩٤ - دعاى ما بين اذان و اقامه مغرب

و ظاهرتر آنست كه متأخّرين علماء ما- قدّس اللَّه أرواحهم- بر آن رفته‌اند كه:

وقت مضيّق وقت فضيلت است نه وقت ادا، و وقت ادا مى‌كشد تا وقت خاصّه عشا داخل شود. بس برائتى كه امام ٧ اظهار فرموده‌اند محمول است بر آنكه نسبت به كسى باشد كه تأخير تا آن وقت را كه عبارت از نمودار شدن ستاره‌ها است واجب داند.

[اهميت اذان و اقامه در نماز مغرب‌]

و سزاوار آنست كه اذان و اقامت نماز مغرب را ترك نكنى، بدرستى كه جماعتى از علماء ما مثل سيّد مرتضى علم الهدى، و ابن ابى عقيل، و ابن جنيد- قدّس اللَّه أرواحهم- قائل به وجوب آن شده‌اند، بلكه بعضى از علما نماز مغرب را به ترك اذان و اقامت آن عمدا باطل دانسته‌اند و حكم به بطلان نماز كرده‌اند.

و هر گاه كه اذان گفتى پس فصل كن ميان اذان و اقامت به نفس زدنى يا نشستنى، بدرستى كه روايت شده است از امام بحق ناطق امام جعفر صادق ٧ كه آن حضرت فرموده‌اند:

من جلس فيما بين اذان المغرب و الاقامة كان كالمتشحّط بدمه في سبيل اللَّه.

يعنى: «هر كس در ميان اذان و اقامت نماز مغرب بنشيند، بوده باشد ثواب او مانند ثواب كسى كه در راه خداى تعالى در خون خود تپيده باشد يعنى شهيد شده باشد». و دعائى كه در ميان اذان و اقامت مغرب بايد خواند اينست:

[دعاى ما بين اذان و اقامه مغرب‌]

اللّهمّ انّى اسألك باقبال ليلك و ادبار نهارك، و حضور صلواتك و اصوات دعاتك، و تسبيح ملائكتك، ان تصلّى على محمّد و آل محمّد، و ان تتوب علىّ، إِنَّكَ أَنْتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ‌.

[خداوندا به رو آوردن شب و پشت كردن روزت، و رسيدن وقت نمازهايت و صداهاى خوانندگانت و تسبيح فرشتگانت از تو مى‌خواهم كه بر محمّد و آل‌