منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٢٠ - دعاى شروع به غذا خوردن

[دعاى شروع به غذا خوردن‌]

و از جمله چيزهائى كه سزاوار آنست كه در وقت ابتداى به خوردن تبرّك به آن جويد اينست:

الحمد للَّه الّذى يطعم و لا يطعم، و يجير و لا يجار عليه، و يستغنى و يفتقر اليه. اللّهمّ لك الحمد على ما رزقتنا من طعام و ادام، في يسر و و عافية، من غير كدّ منّا و لا مشقّة. بسم اللَّه خير الأسماء، بسم اللَّه ربّ الارض و السّماء، بسم اللَّه الّذى لا يضرّ مع اسمه‌ شَيْ‌ءٌ فِي الْأَرْضِ وَ لا فِي السَّماءِ*، وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ*. اللّهمّ اسعدنى في مطعمى هذا بخيره، و اعذنى من شرّه، و امتعنى [و متّعنى‌] بنفعه، و سلّمنى من ضرّه.

[سپاس خدايى را كه مى‌خوراند و خود خورانده نشود، و پناه مى‌دهد و در پناه كسى قرار نگيرد، و بى‌نياز است، و همه به او نيازمندند. خداوندا تو را سپاس كه خوراك و خورش روزى ما كردى، در آسانى و سلامتى بدون هيچ گونه رنج و زحمتى از جانب ما. به نام اللَّه كه بهترين نامهاست، به نام اللَّه كه پروردگار زمين و آسمان است، به نام خدائى كه با نام او هيچ چيز در زمين و آسمان زيانى نرساند، و او شنوا و داناست. خداوندا مرا به خير اين خوراك فائز گردان، و از شر آن پناهم ده، و از نفع آن بهره‌ور گردان، و از زيانش سالمم بدار].

و سزاوار آنست كه اول چيزى كه هر روز بر ناشتا تناول نمائى بيست و يك دانه مويز سرخ باشد، چه از حضرت رسالت ٦ منقول است كه:

من اكل كلّ يوم على الرّيق احدى و عشرين زبيبة حمراء لم يعتلّ الّا علّة الموت.

يعنى: «هر كس كه هر روز بر ناشتا بيست و يك دانه مويز سرخ بخورد به هيچ علّتى‌[١] گرفتار نشود مگر علّت موت كه آن ناچار است».

[١] مرض و بيمارى.