منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢١٦ - دعا در وقت كفش كندن

كند، يعنى ايستاده كفش از پا كند و اول پاى چپ را پيش از پاى راست از كفش بر آورد. و در وقت كفش پوشيدن يا نعل در پا كردن تبرّك به اين دعا جويد:

بسم اللَّه و باللَّه، اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد، و وطّئ قدمىّ في الدّنيا و الآخرة، و ثبّتهما على الصّراط يوم تزلّ فيه الاقدام.

[بنام خدا و به يارى خدا، خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، و در دنيا و آخرت را هم را آسان ساز، و قدمم را بر راه راست ثابت بدار در آن روزى كه قدمها به لغزش مى‌افتد].

[دعا در وقت كفش كندن‌]

و در وقت كفش كندن يا نعل از پا بر آوردن اين دعا بخواند:

بسم اللَّه، الحمد للَّه الّذى رزقنى ما اوقّى به قدمىّ من الاذى، اللّهمّ ثبّتهما على صراطك، و لا تزلّهما عن صراطك السّوىّ.

[بنام خدا و به يارى خدا، خداوندا بر محمد و آل محمد درود فرست، سپاس خدايى را كه روزى كرد مرا چيزى كه پاهايم را بدان از اذيت و رنج نگهدارم.

خداوندا قدمهاى مرا بر راه خودت ثابت بدار، و آن دو را از راه راست خودت ملغزان‌].

و از حضرت امام به حق ناطق امام جعفر صادق- عليه الصّلاة و السّلام- روايت شده كه كفش سرخ پوشيدن در حضر مكروه است به خلاف سفر كه در سفر پوشيدن آن مكروه نيست.

و هم از آن حضرت- صلوات اللَّه و سلامه عليه- روايت شده كه فرموده‌اند:

من السّنّة الخفّ الاسود و النّعل الاصفر.

يعنى: «از سنن است پوشيدن موزه سياه و نعلين زرد».

و هم از آن حضرت- صلوات اللَّه و سلامه عليه- منقولست كه پوشيدن نعل سياه را مكروه دانسته‌اند. و هم از آن حضرت- صلوات اللَّه و سلامه عليه- روايت شده كه فرموده‌اند:

من لبس نعلا صفراء لم يبلها حتّى يستفيد مالا.

يعنى: «هر كس كه نعل زرد پوشد كهنه نكند تا زمانى كه استفاده مالى كند».