من شايسته آن نيستم كه به رحمت تو برسم، اما رحمت تو شايسته است كه به من برسد و مرا فرا گيرد، زيرا كه رحمت تو هر چيز را فراگرفته، و من هم يكى از چيزهايم، پس بايد رحمت تو مرا فرا گيرد اى مولاى من‌].

بعد از آن بايد گفت در حالتى كه بگريد يا به گريه در آرد خود را:

الهى انّ ذنوبى و كثرتها قد غبّرت وجهى عندك، و حجبتنى عن استيهال رحمتك، و باعدتنى عن استنجاز مغفرتك، و لو لا تعلّقى بآلائك، و تمسّكى بالرّجاء لما وعدت امثالى من المسرفين و اشباهى من الخاطئين بقولك: يا «عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ»[١] و حذّرت القانطين من رحمتك فقلت: وَ «مَنْ يَقْنَطُ مِنْ رَحْمَةِ رَبِّهِ إِلَّا الضَّالُّونَ»[٢] ثمّ ندبتنا برحمتك الى دعائك فقلت: «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ»[٣]»؛ الهى لقد كان ذلّ الإياس‌[٤] علىّ مشتملا، و القنوط من رحمتك بى ملتحفا.

[خداوندا گناهان من و بسيارى آنها روى مرا در پيشگاه تو به غبار خود پوشانده، و مرا از اهليت رحمتت در پوشانده، و از طلب عملى شدن آمرزش تو دور ساخته است، و اگر نبود كه به نعمتهاى تو آويخته‌ام، و به اميدوارى به تو چنگ زده‌ام- به اين خاطر كه امثال من از اسرافكاران و اشباه من از خطاكاران را به اين فرمايش خود وعده فرموده‌اى: «اى بندگان من كه بر خود اسراف روا داشته‌ايد، از رحمت خدا نااميد مشويد، همانا خداوند تمام گناهان را مى‌آمرزد، همانا كه او آمرزنده و مهربان است» و نااميدان از رحمت خود را حذر داده‌اى و فرموده‌اى: «و چه كسى از رحمت پروردگارش نااميد مى‌شود جز گمراهان؟» سپس از روى رحمت خود ما را به سوى دعاى خويش فرا خوانده و فرموده‌اى: «مرا بخوانيد تا دعاى شما را استجابت كنم، همانا كسانى كه از عبادت من استكبار مى‌ورزند بزودى با حالت خوارى و

[١] سوره زمر: ٣٩- آيه ٥٣.

[٢] سوره حجر: ١٥- آيه ٥٦.

[٣] سوره غافر: ٤٠- آيه ٦٠.

[٤]« اليأس- خ ل».