منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٢٤ - دعاى شروع به غذا خوردن

اول- آنكه اگر راجع به معروف بوده باشد مراد، آن خواهد بود كه احسان كند به اهل احسان، يعنى به كسى كه مستحق احسان بوده باشد، و اهليّت آن داشته باشد. و اگر راجع به رجل باشد كه در روايت مذكور است مراد، آن خواهد بود كه احسان و نيكوئى به اقارب و خويشان و عشيره و قرابتان خود نمايد- و اللَّه أعلم بمقاصد أوليائه».

و بعد از فارغ شدن از طعام خوردن بخوان دعائى را كه روايت شده است از حضرت به حق ناطق امام جعفر صادق- عليه التّحيّة و السّلام- و آن اينست:

[دعا در پايان غذا خوردن‌]

الحمد للَّه الّذى اطعمنا في جائعين، و سقانا في ظمآنين، و كسانا في عارين، و هدانا في ضالّين، و حملنا في راجلين، و آوانا في ضاحين، و اخدمنا في عانين، و فضّلنا على كثير من العالمين.

[سپاس خدا را كه ما را در ميان گرسنگان، سير، و در ميان تشنگان، سيراب كرد، و در ميان برهنگان لباس پوشاند، و در ميان گمراهان راهنمائى، و در ميان پيادگان سوار نمود، و در ميان بى‌خانگان پناه و مسكن داد، و در ميان زحمتكشان كسانى را به خدمت ما گماشت، و ما را بر بسيارى از عالميان برترى بخشيد].

و امّا آنچه در اين زمان ميان مردمان شهرت دارد از خواندن سوره فاتحه بعد از طعام خوردن در كتب حديث ظفر نيافتم بر چيزى كه دلالت داشته باشد بر آن.

و سزاوار آنست كه حاضرين مجلس همه در يك طشت دست بشويند، و تا طشت پر نشود بر ندارند و نريزند. و سنّت است كه بعد از طعام خلال كند، و مكروه است خلال كردن به چوب خرما و نى و به چوب ريحان و آس و انار.

و سزاوار آنست كه آنچه به خلال از بن دندان بر آيد بيندازند و آن را فرو نبرند، و آنچه به سر زبان از بن دندان برآيد فرو برند. و سزاوار آنست كه آنچه از طعام خورى بايد كه به اشتهاء اهل و عيال خود خورى، يعنى طعامى بخورى كه اهل‌