منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٨٣ - معنى و بيان ترتيل

سازد مخيّر است، و بنا بر قول شيخ در «مصباح» و شهيد در «ذكرى» تعيّن تكبير هفتم افضل است، نهايتش مستندش غير ظاهر است- و اللَّه أعلم».

[آداب قرائت در نماز]

پس بعد از آنكه فارغ شدى از خواندن دعاى سيّم، بايد كه آهسته بگوئى:

اعوذ باللَّه السّميع العليم من الشّيطان الرّجيم.

[پناه مى‌برم به خداى شنوا و دانا از شيطان رانده شده‌].

و بدان كه استعاذه نزد علماى ما- أنار اللَّه برهانهم- مخصوص به ركعت اولى است و بس، و بعد از آن شروع در قرائت نموده سوره فاتحه را بخوان. و بايد كه به ترتيل و بلند بخوانى و وقوف را در موضع خود رعايت كنى.

[معنى و بيان ترتيل‌]

مترجم گويد: «ببايد دانست كه ترتيل عبارت از رعايت تأنّى و آهستگى است در قرائت كه تند و به شتاب خوانده نشود، و واضح گفتن حروف و الفاظ بر وجهى كه جمعى كه شنوند حرف جرف آن را توانند شمرد؛ مأخوذ است از قول عرب در صفت دندانهاى از هم گشاده كه ثغر رتل و مرتّل؛ و ثغر، دندانست. و از امير المؤمنين ٧ روايت شده است كه آن حضرت فرمودند: التّرتيل حفظ الوقوف و بيان الحروف. يعنى «ترتيل رعايت كردن وقف تام و وقف حسن است در حال قرائت، و اتيان حروف بر صفاتى كه قرّاء اعتبار كرده‌اند مثل همس و جهر و استعلا و اطباق و غنّه و امثال آن. و ترتيل مذكور به هر يك از اين دو تفسير كه مذكور شد سنّت است، و قرائت بدون رعايت آن نيز در نماز مجزى است. و بعضى كه امر را