منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٢٢٧ - توضيح تفسير مفردات دعاى مذكوره

نوشيدن آب بسيار كه مادّه جميع دردها و رنجها است».

و در روايت آمده است كه:

انّ من شرب الماء فذكر الحسين ٧ و لعن قاتله كتب له مائة الف حسنة، و حطّ عنه مائة الف سيّئة. و رفع له مائة الف درجة، و كأنّما اعتق مائة الف نسمة.

مضمون به صدق مقرون حديث آنكه: «به درستى كه هر كس آب بياشامد و بعد از آن حضرت امام حسين ٧ را ياد كرده صلوات فرستد، و قاتل آن حضرت را لعن كند، نوشته شود در صحايف حسنات او صد هزار حسنه، و محو شود از نامه سيّئات او صد هزار سيّئه، يعنى صد هزار گناه از گناهان او آمرزيده شود، و بلند گردد مرتبه قرب او نزد حضرت عزّت صد هزار درجه، و چنان بوده باشد كه آزاد كرده باشد صد هزار بنده».

توضيح: [تفسير مفردات دعاى مذكوره‌]

بيان كنيم بعض از الفاظى كه در اين فصل واقع است و احتياج به بيان دارد.

«يا من‌ يُجِيرُ وَ لا يُجارُ عَلَيْهِ‌»

يعنى: نجات مى‌دهد از جميع مكاره دنيوى و اخروى كسى را كه به سوى او گريخت، و پناه به او آورد، و هيچ كس او را نجات نتواند داد، و در پناه خود نتواند آورد كسى را كه از وى رو گردان شود و فرار نمايد.

و كلمه يجير و يجار هر دو از اجازه كه به معنى اعاذه‌[١] است، مشتقّ است، و ثانيه از جور مشتقّ نيست چنان كه بعض اعلام فهميده‌اند.

«و امتعنى»

بر وزن أكرمنى، يعنى: بگردان مرا متمتّع به نفع طعام.

«و آوانا في ضاحين»

به ضاد نقطه دار و حاء بى‌نقطه، به معنى پناه دادن‌

[١] پناه دادن.