منهاج النجاح فی ترجمة مفتاح الفلاح - شیخ بهایی - الصفحة ٨٤ - آداب ركوع

در آيه مذكوره بر وجوب حمل كرده‌اند گفته‌اند: ترتيل بيرون آوردن حروف است از مخارج خود بر وجهى كه از يك ديگر ممتاز باشند و به هم مخلوط نباشند چنانچه بتوان ميان ايشان تميز كرد- و اللَّه أعلم».

و بايد كه در حين قرائت، به حضور دل باشى يعنى همگى دل و جان را متوجّه درگاه الهى سازى تا خداى تعالى نيز به جانب تو توجّه نمايد و اقبال فرمايد، و همچنين بايد كه معانى قرآنى را در خاطر گذرانى و متوجّه آن شوى. و بعد از فراغ از قرائت فاتحه زمانى اندك كه گنجايش نفس زدنى در آن باشد درنگ نمائى و بعد از درنگ و قبل از گفتن بسم اللَّه قصد سوره معيّن كرده بعد از آن بسم اللَّه بگوئى و شروع در قرائت سوره نموده رعايت تدبّر و ترتيل كنى چنان كه گذشت.

و بايد كه سوره‌اى كه بعد از الحمد خوانده مى‌شود سورة النّبأ، يا سورة الغاشية، يا سورة القيامة، يا سورة الدّهر باشد، يا آنچه در طول مشابه اينها بوده باشد، چنانچه روايت كرده است آن را شيخ الطّائفة در كتاب «تهذيب» بسند صحيح از امام بحق ناطق امام جعفر صادق ٧.

[آداب ركوع‌]

و بايد كه بعد از فراغ از قرائت سوره، زمانى اندك درنگ نمائى چنانچه قبل از آن درنگ نمودى، و همچنان ايستاده هر دو دست را بردارى چنان كه در تكبيرات هفتگانه بر مى‌داشتى. و بايد گفت: اللَّه اكبر، و بعد از تكبير به ركوع روى، و بايد كه دست راست را بر زانوى راست پيش از دست چپ بر زانوى گذارى، و كف دستها را از سر زانوها پر كنى، و انگشتان دست را از هم گشاده دارى، و زانوها را به جانب عقب شكنى، و پشت را آنچنان مستوى و راست نگاه دارى كه اگر قطره‌اى آب بر ميان آن ريزند به هيچ جانب حركت نكند، چه مى‌بايد كه هيچ جانب آن از جانب ديگر