جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩٦ - غزل ٤٤٧ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم

لِراجيهِ! أسْأَلُكَ بِكَرَمِكَ أنْ تَمُنَّ عَلَىَّ مِنْ عَطآئِكَ بِما تَقِرٌّ بِهِ عَيْنى.»

[١]: (اى خدايى كه درِ [رحمتت‌] براى دعا كنندگان گشاده، و حجابت براى اميدوارانت برداشته است! به بزرگوارى‌ات از تو درخواست مى نمايم كه از عطايت به اندازه اى كه چشمم بدان روشن شود، بر من منّت نهى.- به گفته خواجه در جايى:

و نيز در جاى ديگر در مدح حضرتش مى گويد:

محبوبا! پيران سرزمين عشق، جوانبختان و دولتمندان جهانند، و سزاوارند تا شراب تجلّياتت را بنوشند. تشنگى ايشان با يك تجلّى و دو تجلّى فرو كش نمى‌كند، خواجه‌ات هم از آنان است، پس: «قدح پر كن كه من از دولت عشق ...».

و يا بخواهد بگويد: معشوقا! اگرچه پير شده‌ام، ولى چون عشقت را در سينه دارم، جوانبخت جهانم. از ديدار و شراب تجلّياتت بسيار بهره مندم ساز. به گفته خواجه در جايى:

[١] - بحارالانوار، ج ٩٤، ص ١٤٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٧٤، ص ٢١٧.