جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٩ - غزل ٤٢١ سالها پيروى مذهب رندان كردم

سالها پيروى مذهب رندان كردم‌

تا به فتوىِّ خرد، حرص به زندان كردم‌

من به سر منزل عنقا نه به خود بردم راه‌

قطع اين مرحله با مرغ سليمان كردم‌

از خلافْ آمدِ عادت بطلب كام، كه من‌

كسب جمعيّت از آن زلف پريشان كردم‌

سايه اى بر دل ريشم فكن اى گنج مراد!

كه من اين خانه، به سوداى تو ويران كردم‌

توبه كردم كه نبوسم لب ساقىّ و كنون‌

مى‌گزم لب كه چرا گوش به نادان كردم‌

نقش مستورى ومستى نه به دست من و توست‌

آنچه استاد ازل گفت بكن آن كردم‌

دارم از لطف ازل جنّت فردوس طمع‌

گرچه دربانىِ ميخانه فراوان كردم‌

اينكه پيرانه سرم صُحبتِ يوسف بنواخت‌

اجر صبرى است كه در كلبه احزان كردم‌

گر به ديوان غزل صدر نشينم چه عجب؟

سالها بندگىِ صاحب ديوان كردم‌

هيچكس را نرسد در خمِ محرابِ فَلَك‌

آن تنعّم كه من از همّت سلطان كردم‌

صبح خيزىّ و سلامت طلبى چون حافظ

هرچه كردم همه از دولت قرآن كردم‌