جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٣٥ - غزل ٤٦٧ بهار و گل طرب انگيز گشت وتوبه شكن

اين گفته، گفته مطرب و نفحات شور اندازنده و فتواى پير صاحب فنّ و مرشد است كه: غم هجران و غصّه دوران را بايد با گرفتن جام تجلّيات و ذكر دوست از ميان برداشت؛ كه: «الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ. أَلا! بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ»[٢]: ( [منيبين آنانند] كه ايمان آورده و دلهايشان به ياد خدا آرام مى گيرد. آگاه باشيد! كه دلها تنها به ياد خدا آرام مى گيرد.- نيز:

٣٢٠٧

«ذِكْرُ اللَّهِ دَوآءُ أعْلالِ النُّفُوسِ.»

[٣]: (ياد خدا، داروى بيمارى جانهاست.- نيز:

٣٢٧٨

«ذِكْرُاللَّهِ طارِدُ اللأوآءِ وَالبُؤْسِ.»

[٤]: (ياد خدا، دور كننده شدّت و رنج و سختى است.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٨٦، ص ٢٨٨.

[٢] - رعد: ٢٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب ذكر اللَّه، ص ١٢٤.

[٤] - غرر و درر موضوعى، باب ذكراللَّه، ص ١٢٤.