جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٧٩ - غزل ٤٢٩ فاش مى گويم و از گفته خود دلشام

مى‌گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

حاصل آنكه: گريه مرا، سر زلفت و شناسايى‌ات از طريق خود و مظاهر مى تواند پاك كند و به آن خاتمه دهد، پرده از چهره عالم طبيعتم و كثرات بردار، تا تو را ببينم و از گريه بايستم؛ و گرنه آب ديدگانم از اشتياقت مرا به مرگ اضطرارى و نابودى عالم عنصرى خواهد كشانيد.

و شايد بخواهد بگويد: مرا از راه من، كه نزديكترين راه به توست، به من بشناسان، تا تو را مشاهده نموده و سرشك كمتر كنم؛ كه:

٢٩٧٤

«مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ، عَرَفَ رَبَّهُ.»

[٣]: (هركس خود را شناخت، پروردگارش را شناخت.).

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٦، ص ٩٤.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٢، ص ١١٧.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب معرفة النّفس، ص ٣٨٧.