جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٠٧ - غزل ٤٧٨ فاتحه اى چو آمدى بر سر خسته اى بخوان

گفتى، مرو، لحظه اى ونَفَسى نزد من بمان، كه به رفتنت روح خويش را از دست خواهم داد. بخواهد بگويد:

و ممكن است بخواهد بگويد: چون به پرسشم آيى وفاتحه بخوانى، مرا ديگر نَفَسى كه در قفايت بكشم، نخواهد ماند روح خويش را در بدرقه‌ات روان خواهم كرد وجان خواهم سپرد. به گفته خواجه در جايى:

اى محبوبى كه به خستگان عشقت طبيبى! چون به پرسش و عيادتم آمدى، صورت زرد وبار زبانم را از گله‌هاى روزگار فراق كه نتوانسته‌ام آن را اظهارنمايم، بنگر، وآثار ناراحتيهاى درونى‌ام را از صورت وگفتار پريشانم ملاحظه فرما، وبه ديدار خويش، از اين ناراحتى‌ام برهان. در جايى مى گويد:

اگرچه دوست به جلوه اى در آتش مهر آميز عشقش همه وجودم را گداخت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٤٦، ص ٣٢٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٦٠، ص ٣٣٦.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٢٥، ص ١١٩.