جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٩ - غزل ٤٢٣ صنما! باغم عشق تو چه تدبير كنم؟

و مى گويم:

محبوبا! گر چه به هجران مبتلا گشته‌ام، جمالت از خاطرم نمى رود؛ زيرا تو جان منى.

و چون آرزوى ديدارت مى نمايم، به خيالت پرداخته و به مراقبه جمالت مشغول مى‌گردم، تا شايد باز به وصالت نايل آيم؛ كه:

٢٩٤٩

«يا أباذَرّ! ... إحْفَظِ اللَّهَ يَحْفَظْكَ. إحْفَظِ اللَّهَ، تَجِدْهُ أمامَكَ.»

[٢]: (اى ابوذر! ... خدا را [در نظر خود] نگاهدار، تا او نيز تو را نگاه دارد. خدا را حفظ كن، تا او را در جلوى خود بيابى.- چنانچه بدانم وصالت به دادن دين و عبادات قشرى و يا اعتقادات غير واقعى به دست مى آيد، اينها را رها نموده و وصالت را خريدار مى گردم؛ به گفته خواجه در جايى:

لذا مى گويد:

اى زاهد! از برم دور شو، و به طريقه خود راهنمايى‌ام مكن، من آن نِيَم كه دگر بار.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ٨٩.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٧، ص ٣٠١.