جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٠٠ - غزل ٤٤٧ مزن بر دل ز نوك غمزه تيرم

عالم هستى، از آن جمله شاه و وزير، مى‌نمايد. خواجه هم مى گويد: خوشا لحظه‌اى كه انس با دوست و ديدارش، مرا از همه توجّهات و تعلّقات و دلبستگى‌هاى عالم طبع باز دارد، و جز از او و مشاهده جمالش به چيزى نظر نداشته باشم! كه:

٣٠٩٢

«ألْغِنى‌ باللَّهِ أعْظَمُ الغِنى.»

[١]: (غناى باللَّه، بزرگترين بى‌نيازى مى باشد.- نيز:

٣٠٩٣

«غِنَى المُؤْمِنِ، بِاللَّهِ سُبْحانَهُ»

[٢]: (غنا و بى‌نيازى مؤمن، به خداوند سبحان است.- همچنين:

٣٠٩٤

«ألغِنى بِغَيْرِ اللَّهِ أعظَمُ الفَقْرِ وَالشَّقآءِ.»

[٣]: (غناى به غير خدا، بزرگترين نيازمندى به بدبختى است.) لذا مى گويد:

گرچه مدّعيان عشقِ محبوب، مرا تهيدست از عشق به وى بدانند، و يا زاهد مرا بى چيز و تهيدست از نتايج اخروى و خود را به عبادت قشرى، غنىّ و داراى ثوابهاى جهان باقى بداند، باكى نيست! در سينه گنجهايى از عشق و غم دوست دارم كه دو جهان با آن مقابله نمى كنند؛ كه: « [

٣١٢٥

إلهى!] ماذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟! وَمَا الَّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟! لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَكَ بَدَلًا، وَلَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى‌ عَنْكَ مُتَحَوِّلًا

[٤]»: ( [معبودا!] آن كس كه تو را از دست داد، چه چيزى را يافت؟ و آن كه تو را يافت، چه چيزى را از دست داد؟

هركس كه به جاى تو، به غير تو خرسند شد، محروم گشت، و هركه از تو روگردان شد، زيان برد.)

[١] - غرر و درر موضوعى، باب الغنى، ص ٢٩٨.

[٢] - غرر و درر موضوعى، باب الغنى، ص ٢٩٨.

[٣] - غرر و درر موضوعى، باب الغنى، ص ٢٩٨.

[٤] - اقبال الأعمال، ص ٣٤٩.