جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٠ - ابياتى از علامه طباطبائى(قدس سره) در جواب ابيات ناصر آرام(ره)

ناصر آرام! دل آرام باش‌

همدمِ ساقىِّ و مى و جام باش‌

سايه سروى كه تو بنشسته‌اى‌

گَرْدِ غم از چهره جان شسته‌اى‌

بس به حقيقت تو بلندى، بلند

ناوردت دامِ سُفُن [سُخن‌] زير بند

شعر ترى كز قلمت ريخته‌

شَهْد و شكر را به هم آميخته‌

سبزه و آب و طرف بوستان‌

بزم و تماشاى رُخ دوستان‌

هر نَفَسى را كه صبا آورد

پرده اندوه، سراپا دَرَد

سبزه و سنبل چو به رقص آورد

جلوه نو، روى چمن گسترد

هر دم از اين باغ برى مى رسد

تازه تر از تازه ترى مى رسد

چهره فرخنده كه اين باغ راست‌

جام جم و آينه جان نماست‌

ديده بد بين به جهان كور باد!

ديو غم از باده كشان دور باد!

با دل فرخنده همه دوستان‌

جز من وارفته افسردهْ جان‌

عادت ديرين، سخنم آورد

نام مِىْ اندر دهنم آورد

ور نه، نه مِىْ دوست، نه مى خواره‌ام‌

بى سر و سامانم و آواره‌ام‌

عهد مى و ميكده بشكسته‌ام‌

چشم ز روى مى و وى بسته‌ام‌