جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٨ - غزل ٤٤٥ مرحبا طاير فرخ رخ فرخنده پيام!

اى شيخ! تا وقتى از گفتار تو پيروى مى كردم و خرقه زهد و عبادات قشرى و توجّه به نعمتهاى بهشتى مرا فريب مى داد كه دوست فرمان بندگى واقعى و عشق و محبّت و مراقبه به جمالش را صادر نكرده بود؛ و چون خواسته حضرت محبوب بر آن قرار گرفت كه برايم از كثرات پرده برداشته شود و با مظاهرش مشاهده‌اش نمايم، ديگر جاى آن نيست كه از تو پيروى كنم. به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر مى گويد:

محبوبا! سزاوار چون منى آن است كه به محراب ابروان و جمالت فريفته و توجّه داشته باشد؛ زيرا آنان كه با تو گفتگو و راز و نياز دارند به محراب عبادت روى مى‌آورند و مى خوانندت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٠٠، ص ٢٩٦.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٣٧، ص ٣٨٥.