جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٢ - غزل ٤٢٧ عمرى است تا به راه غمت رو نهادهايم

نهاده بودم، تا شايد باز دوست نقاب از رخسار برگيرد و چشم دل به جمالش بيفكنم. در جايى مى گويد:

به اميد آنكه پرده از جمال وحدت براندازم، بار تعلّقات را برپيچيده و به يكسو گذاشته، و گُرده ضعيف عالم بشريّت را از آن بار گران تهى كرده‌ام، به گفته خواجه در جايى:

با اينكه «ننهاده ايم بار جهان بر دل ضعيف»، ولى نمى دانم جذبه جمال يار با من يارى خواهد نمود يا نه؟ و آيا همان طورى كه در ازل ديده به ديدار دوست نهاده بودم، در اين عالم هم بنياد ارادت خويش را بر كرشمه چشمان يار خواهم نهاد يا نه؟ اميد است جذبات جاودانه‌اش باز عنايتى فرمايد و به خويش راهنما، و به قربش پذيرا گردد. در جايى در تقاضاى اين معنى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٨٧، ص ٢٢١.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥٧، ص ١٣٩.