جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٦٩ - غزل ٤٥٧ ديدار شد ميسر و بوس و كنار هم

ديدار شد ميسّر و بوس و كنار هم‌

از بخت شكر دارم و از روزگار هم‌

زاهد! برو كه طالع اگر طالع من است‌

جامم به دست باشد و زلف نگار هم‌

ما عيب كس به رندى و مستى نمى كنيم‌

لعل بُتان خوش است و مىِ خوشگوارهم‌

اى دل! بشارتى دهمت محتسب نماند

وز مى جهان پر است و بت ميگسار هم‌

آن شد كه چشم بد نگران بود از كمين‌

خصم از ميان برفت و سرشك از كنار هم‌

خاطر به دست تفرقه دادن نه زيركى است‌

مجموعه اى بخواه و صراحى بيار هم‌

بر خاكيانِ عشق، فشان جرعه لبت‌

تا خاك، لعل گون شود و مشكبار هم‌

چون آبروى لاله و گل ز آب فيضِ توست‌

اى ابرِ لطف! بر من خاكى ببار هم‌

چون كاينات جمله به بوى تو زنده‌اند

اى آفتاب! سايه ز من بر مدار هم‌

حافظ اسير زلف تو شد، از خدا بترس‌

و از انتصاف آصفِ جم اقتدارهم‌

بر يادِ راى انورِ او آفتاب صبح‌

جان مى كند فدا و كواكب نثار هم‌

گوى زمين ربوده چوگانِ عدل توست‌

وين بر كشيده گنبدِ نيلى حصار هم‌

تا از نتيجه فلك وطور دور اوست‌

تبديل سال و ماه خزان و بهار هم‌

خالى مباد كاخ جلالت ز سروران‌

وز ساقيان سرو قدِ گلعذار هم!