جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٧٦ - غزل ٤٤٤ مرا عهدى است با جانان كه تا جان در بدن دارم

صفاى خلوتِ خاطر از آن شمع چِگِلْ بينم‌

فروغ چشم و نور دل از آن ماه خُتَن دارم‌

چو جام لعل تو نوشم، كجا بماند هوش؟

چو چشم مست تو بينم، بجا نماند گوش‌

مرا مگوى: كه خاموش باش و دم دركش‌

كه در چمن نتوان يافت مرغ را خاموش‌

اگر نشان تو جويم، كدام صبر و قرار؟

وگر حديث تو گويم، كدام طاقت و هوش‌[١]

به كام و آرزوى دل، چو دارم خلوتى حاصل‌

چه باك از خبث بدگويان، ميان انجمن دارم؟

زاهد ظاهر پرست از حال ما آگاه نيست‌

در حق ما هرچه گويد، جاى هيچ انكار نيست‌

بر در ميخانه رفتن، كار يكرنگان بود

خودفروشان را به كوى ميفروشان راه نيست‌[٢]