جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٣٦ - غزل ٤٥٢ من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم

از اين بيت ظاهر مى شود كه خواجه مشاهده‌اش ناپايدار بوده كه مى گويد: اى دوست كُشنده و نابود كننده و پريشان گَرَم! مرا با ديدارت نابود ساختى و رفتى، باز جلوه نما تا اشك اشتياق به پايت نثار كنم. به گفته خواجه در جايى:

معشوقا! اين ماه است كه چون به آخر رسيد، از نور تهى و ضعيف و بينوا مى گردد و به سياهى مى گرايد و دست احتياج به طرف خورشيد براى كسب نور دراز مى كند؛ ولى من آن نِيَم كه با بينوايى و محروميّت از ديدارت به غير تو و جز نور جمالت چشم اميد بسته باشم، بيا و از من دستگيرى كن و از هجرم برهان. در جايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٨٣، ص ٩٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٤٩، ص ٧٠.