جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦١ - غزل ٤٢٧ عمرى است تا به راه غمت رو نهادهايم

اين توجّه (غم عشق دوست- عنايتى كه برايم رُخ داده و از همه عالم چشم پوشيده‌ام، به لشگر كشى و قدرت بازو نبوده. آن امرى است بزرگ و سلطنتى عظيم از جانب دوست، كه دل از عهد ازل، پس از «وَ أَشْهَدَهُمْ عَلى‌ أَنْفُسِهِمْ: أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٢]: (و آنان را بر خودشان گواه گرفت كه آيا من پروردگار شما نيستم؟!) بدان راه يافته و «بَلى‌، شَهِدْنا»[٣]: (بله، گواهى مى دهيم.) گفته:

چون نظّاره گران ماه، به انتظار ديدارش، در كنج انزوا سر به گريبان مراقبه فرو بردم، تا شايد رخساره بنمايد و به تماشايش چشم دل بگشايم. به گفته خواجه در جايى:

با آنكه سوداى حضرتش را به سرگرفته‌ام، از ترس محروميّت از جذبات جمال و چشمان مست يار در ملالت بسر مى بردم، و چون گل بنفشه به زانوى مراقبه صورت.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.

[٢] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٣] ( ٢، ٣) اعراف: ١٧٢.

[٤] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٤٠، ص ٣٨٧.