جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٢٠

معشوقا! حال كه تو را طريقه اى جز عاشق كُشى نمى باشد وفناى عشّاقت را طالبى، تا ايشان دم از خويش مى زنند رخسارشان نمى نمايى، شمشير كين وصفت جلالت راظهورده وبه خون دل ما خضاب كن وبه نابودى‌مان بشتاب، تاهرچه زودتر تو را باشيم. در جايى مى گويد:

گله اى است عاشقانه، و باز با اين بيان تمنّاى ديدار نموده ومى گويد: اى دوست! ما ممكنيم وسيه رو، وتاتوجّه به عالم امكان داريم، تو را باماكارى نيست، وخوى و طريقه‌ات بر آن است كه باپاكان واز خود گذشتگانت دلوازى داشته باشى وبه حضورشان بپذيرى واز شراب مشاهداتشان مست سازى، وبه سرگشتگان عالم طبيعت عتاب داشته باشى كه تا شما خود را مى باشيد، من شما را نِيَم. حق هم چنين است؛ بااين همه از تو تمنّاى ديدارت را مى نماييم، درجايى مى گويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣١٠، ص ٢٤٠.