جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٩٤ - غزل ٤٦١ حاليا مصلحت وقت در آن مى بينم

آرى، بشر اگر رها بماند و عنايات و نفحات رحمانى پروردگارش دمبدم او را در نيابد، همواره در غفلت فرو رفته، با اهل باطل نشستن را تمنّا داشته و عمر در نادانى بسر مى برد؛ و چنانچه نفحات الهى براى بنده وزيدن گيرد و وى از آن بهره بردارى نمايد، او را به وادى تفكّر فرو برده، از جهل و غفلت به خود مى آيد و در راه بندگى، مصممّ تر مى شود، و اگر كمالى را داراست، به كمال بالاتر توجّه مى كند، پس بايد ساكنين در هر حال منتظر نفحات الهى بوده و از آن استقبال كنند؛ كه:

٣١٦٩

«إنّ لِرَبِّكُمْ فى أيّامِ دَهْرِكُمْ نَفَحاتٍ، ألا! فَتَعَرَّضُوا لَها.»

[١]: (براستى كه براى پروردگارتان در روزهاى عُمرتان نسيمهايى است. هان! پس خود را در معرض آنها قرار دهيد.- در روايت ديگر است كه:

٣١٧٠

«ألا! فَتَرَصَّدُوا لَها»

[٢]: (آگاه باشيد! پس آماده و چشم به راه آنها باشيد.) گويا خواجه هم در اين غزل در مقام بيان مطلب فوق بوده، مى‌گويد:

حال كه عنايات حضرت دوست شامل حالم گرديده، مصلحت خود را آن.

[١] - بحار الانوار، ج ٧١، ص ٢٢١.

[٢] - بحار الانوار، ج ٧٧، ص ١٦٨.