جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٣ - غزل ٤٦٦ بالا بلند عشوه گر سرو ناز من

خواجه در اين غزل از اوّلين ديدار و اوّلين فراقش خبر داده، و ضمن گله گذارى، اظهار اشتياق به ديدار ديگر بارش نموده و مى گويد:

سالها در زهد خشك بسر مى بردم و از حقيقت خبرى نداشتم، ناگاه يارِ بى‌نظيرم با عشوه خود، كه جلال و جمالش را در هم آميخته بود، جلوه اى نمود و عبادات و زهد خشك را از من ستانيد. در جايى مى گويد:

امّا:

چشم معشوق باز من بود كه در پيرى بدانجا كشيدم كه از زهد و علم و هرچه دارم بگذرم و گرفتار معشوق بى‌همتايم گردم. با اين بيان مى خواهد سخن ا ز روزگار هجران فعلى‌اش به ميان آورد و بگويد:

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢١٥، ص ١٧٩.