جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٣ - غزل ٤٣٠ فتوى پير مغان دارم و قولى است قديم

خود را از بين مى برد.- نيز:

٢٩٨٠

«صاحِبُ السُّوءِ قِطْعَةُ مِنَ النّارِ.»

[١]: (يار بد، پاره اى از آتش است.)

اى دوستان طريق! اگر مى نگريد به فتواى پير مغان، در طريق الهى، يار و نديم نيك سيرت اختيار كرده، و دلق ريايى خويش را چاك زده، و از مصاحب ناجنس پرهيز نموده‌ام، براى آن است كه دوست جرعه اى از آب حيات ابدى بر من فشاند؛ لذا عمرى به مراقبه پرداخته و بر در ميخانه او، كه مظاهر اسماء و صفات اويند، نشسته‌ام؛ كه: «وَ إِنْ مِنْ شَيْ‌ءٍ إِلَّا عِنْدَنا خَزائِنُهُ»[٢]: (و هيچ چيز نيست جز آنكه گنجينه‌هاى آن نزد ما [اسماء و صفات‌] مى‌باشد.) زيرا دوست از كنار مظاهر جلوه نخواهد داشت.

و يا بخواهد بگويد: بر دَرِ آنان كه ميخانه دوست گرديده‌اند، دست گدايى دراز كرده‌ام، تا باذن اللَّه دستگيرى از اين بينوا نمايند؛ كه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا! اتَّقُوا اللَّهَ، وَ ابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ، وَ جاهِدُوا فِي سَبِيلِهِ، لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ»[٣]: (اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! تقواى خدا را پيشه كنيد، و وسيله و دستاويزى به سوى او بجوييد، و در راه او مجاهده نموده و بكوشيد، باشد كه رستگار شويد.)

در عهد ازلم با يار ديدارى بود و از «أَ لَسْتُ بِرَبِّكُمْ؟!»[٤]: (آيا من پروردگار شما.

[١] - غرر و درر موضوعى، باب المصاحبة، ص ١٩٦.

[٢] - حجر: ٢١.

[٣] - مائده: ٣٥.

[٤] - اعراف: ١٧٢.