معشوقا! اين تويى كه در بنده نوازى عاشقانت نظر دارى تا آنان به تو واصل آيند و از جمال و كمالت بهره‌مند گردند. كجا مرا لياقت آن همه عناياتت مى باشد؛ بخواهد بگويد:

٣١١٣

«إلهى! هذا ذُلّى ظاهِرٌ بَيْنَ يَدْيكَ، وَهذا حالى لا يَخْفى‌ عَلَيْكَ، مِنْكَ أطْلُبُ الوُصُولَ إلَيْكَ، وَبِكَ أَسْتَدِلُّ عَلَيْكَ، فَاهْدِنى بِنُورِكَ إلَيْكَ، وَأقِمْنى بِصِدْقِ العُبُودِيَّةِ بَيْنَ يَدَيْكَ.»

[١]: (معبودا! اين خوارى من كه در پيشگاهت آشكار است، و اين حالم كه بر تو پنهان نيست.

از تو بار يافتن به تو را خواستارم، و تنها به تو، بر تو راهنمايى مى جويم؛ پس با نور خويش مرا به سويت رهنمون شو، و با بندگى راستين در پيشگاهت بر پادار.).

حال كه عناياتت را شامل حالم نمودى، بار ديگر:

همّتم بدرقه راه كن اى طاير قدس!		كه دراز است رَهِ مقصد و من نو سفرم‌

زيرا با دوام همّت است كه مى توانم طريق رسيدن به قرب تو را، با آنكه طولانى است، بپيمايم كه:

٣١١٤

«ألْمَرْءُ بِهِمَّتِهِ، لا بِقُنْيَتِهِ.»

[٢]: ( [ارزش‌] مرد به همّت اوست، نه به دارايى او.- نيز:

٣١١٥

«أحْسَنُ الشّيَمِ شَرَفُ الهِمَمِ.»

[٣]: (نيكوترين خوى و سرشت، بزرگى و برترى همّتها مى باشد.- همچنين:

٣١١٦

«خَيْرُ الهِمَمِ أعْلاها.»

[٤]: (بهترين همّتها، بلندترين آنهاست.- بخواهد بگويد:

٣١٣٨

«اطْلُبْنى بِرَحْمَتِكَ، حَتَّى أصِلَ إلَيْكَ، وَاجْذِبْنى بِمَنِّكَ حَتّى‌ اقبِلَ عَلَيْكَ.»

[٥]: (با رحمتت مرا به سوى خود بخوان تا به تو واصل شوم، و با منّت و عطايت مرا به خود جذب كن تا بر تو روى آورم.- به گفته خواجه در جايى:

به عنايت نظرى كن، كه من دلشده را		نرود بى‌مددِ لطف تو كارى از پيش‌

پرسش حال دل سوخته كن بهر خدا		نيست از شاه عجب گر بنوازد درويش‌[٦]

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٣.

[٣] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٣.

[٤] ( ٢، ٣، ٤) غرر و درر موضوعى، باب الهمّة، ص ٤٢٣.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٣٥٠.

[٦] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٤، ص ٢٥٥.