جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٦٣ - غزل ٤٢٧ عمرى است تا به راه غمت رو نهادهايم

برون خرام و ببر گوىِ نيكى از همه كس‌

سزاى حور دِهْ و رونق پرى بشكن‌[١]

طاق و رواق مدرسه و قيل و قال فضل‌

در راه جام و ساقى مَهْ رو نهاده‌ايم‌

بشوى اوراق اگر همدرس مايى‌

كه علم عشق، در دفتر نباشد

ز من بنيوش و دل در شاهدى بند

كه حُسنش بسته زيور نباشد[٢]

مطرب كجاست؟ تا همه محصول زهد وعلم‌

در كار بانگ بربط و آوازِ نِىْ كنم‌

از قال و قيل مدرسه حالى دلم گرفت‌

يك چند نيز خدمت معشوق و مى كنم‌[٣]

عمرى گذشت و ما به اميد اشارتى‌

چشمى بر آن دو گوشه ابرو نهاده‌ايم‌

چندان كه گفتم غم با طبيبان‌

درمان نكردند مسكين غريبان‌

ما درد پنهان با يار گفتيم‌

نتوان نهفتن درد از طبيبان‌

يا رب! امان دِهْ تا باز بيند

چشم مُحبّان، روىِ حبيبان‌