جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٢٢٩ - غزل ٤٥٢ من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم

من نه آن رندم كه ترك شاهد و ساغر كنم‌

محتسب داند كه من اين كارها كمتر كنم‌

چون صبا مجموعه گل را به آب لطف شست‌

كج دلم خوان گر نظر بر صفحه دفتر كنم‌

لاله ساغر گير و نرگس مست و بر ما نام فسق‌

داورى دارم بسى يارب! كه را داور كنم؟

عشق دُردانه است ومن غوّاص و درياميكده‌

سر فرو بردم در آنجا تا كجا سر بر كنم‌

گر چه گرد آلود فقرم، شرم باد از همّتم‌

گر به آب چشمه خورشيد دامن تر كنم‌

من كه دارم در گدايى، گنج سلطانى به دست‌

كى طمع در گردشِ گردون دون پرور كنم‌

عاشقان راگر در آتش مى پسنددلطف دوست‌

تنگ چشمم گر نظر بر چشمه كوثر كنم‌

عهد و پيمانِ فلك را نيست چندان اعتبار

عهد با پيمانه بندم، شرط با ساغر كنم‌

بازكش يك دم عنان اى ترك شهر آشوب من!

تا ز اشك چهره، راهت پر دُر و گوهر كنم‌

با وجود بينوايى، رو سيه بادم چو ماه‌

گر قبول فيض خورشيد بلند اختر كنم‌

من كه امروزم بهشت نقد حاصل مى شود

وعده فرداى زاهد را چرا باور كنم؟

شيوه رندى نه لايق بود طبعم را ولى‌

چون در افتادم، چرا انديشه ديگر كنم‌

دوش لعلت عشوه ها مى داد عاشق را ولى‌

من نه آنم كز وى اين افسانه ها باور كنم‌

گوشه محراب ابروى تو مى خواهم ز بخت‌

تا درآنجا همچو مجنون درسِ عشق از بر كنم‌

وقت گل گويى كه زاهد شو به چشم وجان ولى‌

مى‌روم تا مشورت با شاهد و ساغر كنم‌

زهدِوقتِ گل چه سودايى است؟ حافظ! هوش‌دار

تا أعُوذى خوانم و انديشه ديگر كنم‌