جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٧٢ - غزل ٤٧٤ ز در درآ و شبستان ما منور كن

ز در درآ و شبستان ما منوّر كن‌

دماغ مجلسِ روحانيان معطّر كن‌

به چشم و ابروى جانان سپرده‌ام دل و جان‌

ز در درآ و تماشاى باغ و منظر كن‌[١]

از آن شمايل والطاف‌[٢] وحسنِ خوش كه توراست‌

ميان بزم حريفان چو شمع سر بر كُن‌

ز خاك مجلس مااى نسيم باغ بهشت!

ببر شمامه و چون عود، عطر مجمر كن‌[٣]

طمع به نقد وصال تو، حدّ ما نبود

حوالَتيم بدان لعل همچو شكّر كن‌[٤]

چو شاهدان چمن زير دست حسن تواند

كرشمه بر سمن و ناز بر صنوبر كن‌

ستاره شب هجران نمى فشاند نور

به بام قصر بر آ و چراغ مه بر كن‌

از اين مرقّع پشمينه نيك در ننگم‌

به يك كرشمه صوفى وشم قلندر كن‌

فضولِ نفس حكايت بسى كند ساقى!

تو كار خود مده از دست و مى به ساغر كن‌

وگر فقيه نصيحت كند كه مى مخوريد

پياله اى بدهش‌گو: دماغ راتر كن‌

لب پياله ببوس آنگهى به مستان ده‌

بدين لطيفه، دماغ خِرد معطّر كن‌

حجاب ديده ادراك شد شعاعِ جمال‌

بيا و خرگه خورشيد را منوَّر كن‌

پس از ملازمت عيش و عشق مَهْ رويان‌

ز كارها كه كنى، شعر حافظ از بر كن‌