جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢١ - غزل ٤٦٥ اى روى ماه منظر تو، نوبهار حسن!

لب تو مى گيرند. در نتيجه مى خواهد بگويد: همه موجودات حسن و طراوت را از تو وام گرفته‌اند. در جايى مى گويد:

و در جاى ديگر مى گويد:

محبوبا! كجا و كى خواجه‌ات چون تو را در حسن و جمال مى تواند بيابد، تا مورد توجّه‌اش قرار دهد. «ديّار نيست غير تو اندر ديار حُسن»

و محتمل است اين غزل و غزل گذشته، در مدح رسول اللَّه ٦ و يا يكى از اوصيائش : باشد، اگرچه بعضى ابياتِ دو غزل شاهد بر خلاف آن است.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ١٥١، ص ١٣٥.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٩١، ص ٤٢٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٢٤، ص ٢٤٩.